czwartek, 25 kwietnia 2013

Rozdział 3.
Czeeeść, tym razem jest trochę krócej, ale za to pojawia się Frerardowy elemencik :3 
***
Czy Gerard Way mógłby zabić tysiąc osób? Czy Diabeł go nie okłamie? Czy pozwoli mu spotkać się z ukochaną?- Miliony pytań huczało mu w głowie, ale on nie mógł się na niczym skupić. Spacerując po Piekle, dostrzegł innego człowieka. Siedział oparty o brudny mur. Gerard podbiegł do niego. Nie wyglądał jak zwyczajny mężczyzna. Większość głowy miał gładko wygoloną, tylko jeden duży kosmyk czarnych włosów zasłaniał mu oczy. Miał czarne spodnie i kamizelkę kuloodporną założoną na białą koszulę  z czerwonym krawatem. Spał. Nie wiedzieć czemu, Gerard poczuł się jak złośliwiec. O, nie. W tym miejscu tak spokojnie spać nie można. Przykucnął przy nim i zaczął nim mocno potrząsać. Ten, obudzony, zaczął krzyczeć. Wołał jakieś duchy, stworzenia, imiona… W jednej chwili Gerard pożałował tego, co zrobił. Facet krzyczał strasznie głośno. Ostatnio wiele rzeczy się wydarzyło, więc Gerard mógł sobie na wiele pozwolić. Szybko połączył ich usta w pocałunku. Nieznajomy przestał krzyczeć. Gdy Gerard się odsunął, ten przybliżył się do niego i pocałował jeszcze raz. Wtedy Gee już wiedział, że powinien podjąć się zadania, które powierzył mu Szatan. Nieznajomy zaczął rozmowę :
- Jak Ci na imię, co tu robisz i czemu mnie k*rwa całujesz? – ale Gerard tylko uśmiechnął się złowieszczo i usiadł obok niego.
-Jestem Frank. Iero. – Facet o imieniu Frank powinien mu podać rękę, ale zamiast tego przytulił się do Gerarda. Bardzo mu się to spodobało. Pocałował go jeszcze raz i odszedł, zostawiając Franka samego pod tym murem.  Ale Frank się nie bał, bo zaraz znowu zasnął.
***
Od razu piszę 4. rozdział . Może dodam go dzisiaj, ale głowy nie dam.
AAAA!!! pojawia się nowy bohater :3 Oto on :
Możecie mieć cichą nadzieję, że się jeszcze pojawi...
See ya!
Rozdział 2.

 Ocknął się. Ale nie był w tym lesie. Nad swoją głową widział tylko jakieś opary. Wszędzie było ciemno. Powoli wstał , nerwowo się rozglądając. To nie była Ziemia. Wiedział, że umarł. Gerard Way trafił do Piekła.
  Zaczął nawoływać, nie wiadomo do końca, co. W końcu zawołał „Helena!”  i jakiś wielki obłok przeleciał obok niego. Cała ta sytuacja zaczęła go denerwować. Gdy zaczęła się w nim ponownie piętrzyć złość, usłyszał w sobie jakieś nienawistne głosy. Nie słyszał ich na własne uszy, ale gdzieś tam w środku czuł coś dziwnego. Od razu wiedział, czyj to głos. Przymrużył z nienawiści oczy. Zawsze go nienawidził. Szatan. Gdy tylko słyszał to słowo, przychodziły mdłości i dreszcze. Miał smutną świadomość, że nie ma tu jego ukochanej, o nie. Ona była zbyt dobra. Trafiła do Nieba. Czuł to.  Padł na kolana przed oparami, błagając o litość i spuścił głowę, łkając żałośnie. Szatan, widząc jego cierpienie, zaśmiał się dziko. Ten śmiech przeszył serce Gerarda niewyobrażalnym bólem. Czuł się tak , jakby tysiące szpilek przewiercało mu wnętrzności. Przestał płakać. Usiadł po turecku, ocierając łzy, ocierając łzy.
 Zobaczył go. Zobaczył Szatana. Był zupełnie inny niż ten, którego pokazują w programach naukowych czy podręcznikach do religii. Był człowiekiem w płaszczu i ciemnym kapturze. Wyglądał jak włóczęga z horroru. Dawał po prostu do zrozumienia, że jest tym, kim jest, a jego głos sprawiał, że człowiek od razu miewał myśli samobójcze.  Powitał Gerarda  „ciepło”, otwierając ramiona i zapraszając do uścisku, jednak ta kultura nie została odwzajemniona. Gerard wciąż siedział po turecku i patrzył na niego piorunującym wzrokiem. Szatan pogłaskał go po głowie i szepnął, że może mu pomóc.
-Jak?! Jak, do cholery?! – Gerard tracił panowanie nad sobą, zerwał się z podłoża i już podnosił rękę, gdy przed oczami zobaczył Helenę. Zastygnął w bezruchu. Widział ją, leżącą na trawie w tym przeklętym lesie, martwą. Znów poczuł napływające łzy. Ale nagle Helena się poruszyła. Wstała z uśmiechem i w żółwim tempie stawiała kroki w jego kierunku. W jednej chwili uświadomił sobie, że to tylko wizja, że to wybryki Szatana, który cieszył się cierpieniem Gerarda jak dziecko. W końcu zdarzył się cud: Szatan uklęknął przy swoim męczenniku,  przeczesując dłonią jego kruczoczarne, półdługie włosy.
-Mam dla Ciebie propozycję nie do odrzucenia. – Po tych słowach w głowie Gerarda rodziło się tysiące myśli, pytań, nadziei…
-Będziesz mógł połączyć się z ukochaną… - westchnął, mówiąc to niby od niechcenia, jednak on sam także miał pewne zamiary.
-…jeśli dostarczysz mi tysiąc przeklętych dusz…. –Nie, nie przejęzyczył się. Sam miał problemy w piekle. Coraz więcej dusz się nawracało na tę dobrą stronę. Nudziło mu się, brakowało mu użerania się ze złośliwcami. Gerard wstał gwałtownie. Wytrzeszczył oczy. W pierwszej chwili już miał krzyknąć :”TAK, TAK, COKOLWIEK ZECHCESZ!!!”, ale się powstrzymał. Co chwilę otwierał usta i zamykał, jednak nie potrafił dobrać odpowiednich słów. Jedyne, co zdołał wykrztusić, to „Pomyślę”, powiedział mu to patrząc na niego dumnym wzrokiem i tak samo dumnym krokiem odszedł w głąb Piekła, by się zastanowić.
***
Podziękowania chcę złożyć tym samym osobom, co poprzednio :)
A, i witam nowego czytelnika :D BloodyAnisa, mam nadzieję, że następne rozdziały również ci się spodobają ;)
Od razu dodaję 3. rozdział, a co mi tam!
See ya!

środa, 24 kwietnia 2013

Rozdział 1. 

 Planowali ślub. Gerard zaręczył się Helenie w wymarłym lesie. To było takie romantyczne. Spacerowali ze świecą skradzioną z kościoła. Pełnia księżyca i płomyczek ze świecy oświetlali im drogę . Karaluchy łaziły im po butach, ale ich to nie obchodziło.  Byli zbyt zajęci sobą. Gdy doszli do krystalicznie czystego jeziorka odbijającego blask księżyca, Gerard uklęknął przed Heleną. Wytrzeszczyła oczy. On patrzył na nią smutnym wzrokiem. Naprawdę się bała, ale widząc jego napływający, szczęśliwy uśmiech, znów poczuła jak szklą jej się oczy. Wsadził rękę do kieszeni, a drugą chwycił dłoń ukochanej. Helena zamarła , widząc jak Gerard powoli nasuwa na jej palec pierścionek z ciemnym diamentem. Jedna, jedyna łza spłynęła jej z oka, rozmazując eyeliner i milisekundę później usłyszała… pęknięcie gałązki.
- Ktoś tu jest – szepnęła, ale Gerard nie wiedział, o co chodzi. Uśmiech spełzał mu z ust. Wstał gwałtownie, widząc ciemną postać wyłaniającą się zza drzew. W ręku tajemniczy mężczyzna trzymał nóż. Był to skin. Dawała o tym znać ogolona na łyso głowa i skórzana kurtka motocyklowa. Patrzył na nich znudzonym wzrokiem. Podszedł do Heleny. Ta patrzyła na niego z nienaturalnie wybałuszonymi oczami. Pogłaskał jej policzek nie zwracając uwagi na stojącego obok i kipiącego złością Gerarda. Obaj wiedzieli, że ten skin to stary „znajomy” Heleny, która była kiedyś skinem. Dopiero po poznaniu Gerarda stała się bardziej mroczna. Skin był o nią chorobliwie zazdrosny. Podpatrzył scenę z zaręczynami i to go znokautowało. Z delikatnego głaskania po policzku skin przeszedł w mocny chwyt za włosy. Szybko wpił swoje usta w jej wargi. Teraz Gerard nie mógł tylko patrzeć, musiał działać. Chwycił swój pistolet. Dostał go od młodszego brata, podczas jedynej awantury w ich życiu. Mikey, bo tak się on nazywał, rzucił w niego pistoletem mówiąc, że nie chce go znać i żeby się zabił. Wtedy Gerard widział go ostatni raz. Bardzo za nim tęsknił.
 Chwycił za swój pistolet, wciąż przypominał mu Mikey ’a. Wycelował. Skin, słysząc odbezpieczaną broń, oderwał się szybko od kobiety i rzucił na twardą ziemię. Szybki strzał wymierzony przez Gerarda nie trafił tam, gdzie powinien. Przez szybki unik skina czoło Heleny wzbogaciło się o dużą dziurę. Skin zakrył uszy, słysząc dziki wrzask Gerarda. To nie był zwyczajny krzyk. Uniósł się on w powietrzu z siłą rozpędzonego samochodu sportowego. Był to krzyk przechodzący w głęboki szloch. Obłąkany mężczyzna runął na ziemię przytulając martwą kobietę i pozwalając, by wielkie łzy spływały po jego obłąkanej twarzy zostawiając paskudnie duże ślady eyelinera, Poczuł w sobie jakąś siłę. Piekielną siłę.
 Gerard rzucił się na skina z pięściami. Nikt, nigdy nie był aż tak wściekły. Jego oczy rozbłysły czerwienią. Poczuł, jak piekielna moc wypełnia go od środka.  Wciąż nieprawdopodobnie krzyczał , mieszając złość z łzami. Sięgnął do ręki wroga. Chcąc zabrać mu wciąż trzymany przez niego nóż, poczuł płaskie ostrze przejeżdżające po jego nadgarstku. Już po chwili wyższy od niego skin trzymał go za dłoń. Był od niego dużo silniejszy i chociaż Gerard się miotał, płakał, przeklinał i szczerzył do niego zęby, nie mógł się uwolnić. Nieprzyjaciel chwycił ostrze mocniej i przejechał po nadgarstku Gerarda ponownie. Tym razem mocniej i stanowczo. Jego ofiara syczała i krzyczała z bólu, co go jeszcze bardziej rajcowało. Gerard ostatkiem sił chwycił pistolet. Ich twarze dzieliło zaledwie kilka centymetrów, więc błyskawicznie objął szyję  napastnika i oddał dwa strzały w tył jego głowy. Niestety obie kule przeleciały na wylot i trafiły Gerarda prosto w czoło. Obaj padli. Dłoń Gerarda upadła tuż obok dłoni martwej, leżącej obok Heleny. Gdy Gerard zamykał umierające oczy, dostrzegł jeszcze jej twarz . Taką chłodną .Taką piękną.  Właśnie ją stracił. Zamknął oczy, by nigdy więcej ich nie otworzyć. Czy aby na pewno?
*** 
2. rozdział postaram się dodać jak najszybciej. Mile widziane komentarze :)  A tak wygląda nasz bohater :


Takie ma mieć ubranie, takie włosy i taką twarz :D .
A i chciałabym jeszcze podziękować kilku osobom, za pozwoleniem ;)
Martensowi i Boro - za stałe czuwanie przy mnie. Mam nadzieję, że kiedyś to przeczytacie :*
Alicji "Jednorożcowi" - za zainspirowanie mnie ogólnie. Zawsze mogłam na Cb liczyć :*
Agacie i Ance - Za pomoc w tworzeniu ogólnie tego, czym jest "blog". Bardzo mi pomogłyście, naprawdę :P :*
See ya!
Prolog

 Noc. Gwieździsta noc.. Stoją naprzeciwko siebie. On i ona. Panuje zupełna cisza. Jedynym słyszalnym wtedy dźwiękiem był koncert świerszczy, który w końcu również ucichł. Stoją. Patrzą sobie głęboko w oczy. On coś czuje. Czuje, że za niedługi czas wydarzy się jakaś tragedia. Ona patrzy w jego ciemne oczy. Było ciemno, ale trzymała w ręce świecę, wszystko widziała. Podmuch jej cichego oddechu przygasił płomyczek. Widząc jego smutną twarz, nie wytrzymała. Odstawiła ogarek na trawie i ze łzami w oczach podbiegła do niego i rzuciła mu się w ramiona. On także czuł łzy, jednak nie chciał, by spłynęły po jego bladych policzkach. Zacisnął tylko oczy i pozwolił, by jego ukochana moczyła mu marynarkę słonymi łzami. Trwali tak przez jakiś czas nic nie mówiąc. W końcu on lekko się odsunął. Spojrzał na nią jeszcze raz tym smutnym wzrokiem i ponownie przytulił, tym razem krócej. Odeszli w ciemność, trzymając się za ręce.
****
Zaraz dodam 1. rozdział. Mam nadzieję, że ten Prolog Was chociaż trochę zachęci do dalszego czytania :D 

NOTA WSTĘPNA

Alright, nie będę zanudzać, i tak każdy wie, o co mi chodzi w tym witaniu więc... 

Mam cichutką nadzieję na jakieś komentarze ....? :3

Ale jest tak :
a)Jest to blog o niektórych członkach zespołu My Chemical Romance.
b)Mogą się pojawić elementy satanistyczne
c)Istnieje duża możliwość pojawienia się wątków homoseksualnych , chociaż pewności jeszcze nie mam.
d) Niektórzy żołnierze MCRmy mogą nie zrozumieć sensu tego bloga. Pozwólcie mi krótko wyjaśnić.
Napis z płyty MCR" Three Cheers For Sweet Revenge" brzmi "THE STORY OF A MAN, A WOMAN, AND THE CORPSES OF A THOUSAND EVIL MEN" . Jeśli chcesz zrozumieć więcej , zapraszam tu http://www.lyricinterpretations.com/My-Chemical-Romance/I-Never-Told-You-What-I-Do-For-A-Living- (ale ostrzegam, że po angielsku !)

No, to chyba na tyle
Miłego czytania :)
XOXO